دیروز رفته بود خونه پدر شوهرش؛ این روزها زیاد میرفتن خونه شون(آخه طفلکی مریضه؛ دکترا جوابش کردن؛ ولی خودش نمی دونه)

میگه دست خودم نیست تا خواهرشوهرامو میبینم تمام بدنم میلرزه؛ استرس تمام بدنم و میگیره؛ (شاید خاطرات براش زنده میشه)

گفت سر نماز که بودم همش به این فکر میکردم برم به خواهر شوهر کوچیکه بگم که یادشه چکارش کرده!

همین که سلام نماز و میگه با دخترش میره پیش خواهرشوهرش و بهش میگه یادته داشتم به بچه ام شیر میدادم هنوز سیر نشده ازم گرفتی و بردی و دیگه بی خواب شده و همش بی قراری میکرد

یادته وقتی داشتم سینه ام و فشار میدادم تا بلکه قطره قطره های شیر شکم بچه ام و سیر کنه با خنده بالا سرم رو گرفته بودی و نگاه میکردی

خواهر شوهر از جا میپره و میره یه ده تومانی از کیفش برمیداره و صدقه میذاره

تازه مادر شوهرش میاد بهش میگه چکارش کردی

طفلک نگاهی به این ور اون ور میندازه

با خودش میگه چیکار کردم؟ من که کاریش نداشتم؛ حتما خاطرات گذشته یادش اومده که چقدر من و حرصم میداده

تازه حالا خواهرشوهر بزرگه قد علم میکنه سه ساله اینجا بخور بخوابت بوده

الان گیست رو میکشم از خونه بیرون میکنم

اروم بچه اش رو بقلش میکنه و میشینه یه گوشه

خدایا من جوابشون رو نمیدم اما واگذارشون میکنم به خودت

دوستی که این خاطره رو تعریف میکرد می گفت دوست دارم دوستان در مورد این اتفاقاتی که براش افتاده نظر بدن

منتظر نقطه نظرات شما دوست عزیز در این وبلاگ هستیم.

خدا میداند، ولی… آن روز که آخرین
زنگ دنیا میخورد، دیگر نه میشود
تقلب کرد و نه میشود سر کسی کلاه گذاشت!

آن روز تازه می فهمیم که دنیا با همه
بزرگی اش از یک جلسه امتحان مدرسه
هم کوچکتر بود؛ و آن روز تازه می فهمیم
که زندگی عجب سوال سختی بود! سوالی
که بیش از یک بار نمی توان به آن پاسخ داد.

خدا کند آن روز که آخرین زنگ دنیا
میخورد، روی تخته سیاه قیامت،
اسم ما را جزءِ خوب ها بنویسند …

خدا کند حواسمان بوده باشد که
زنگ های تفریح آنقدر در حیاط نمانده
باشیم که ((حیات=زندگی)) را از یاد برده باشیم.

خدا کند که دفتر زند گی مان را زیبا جلد
کرده باشیم و سعی ما بر این بوده باشد
که نیکی ها و خوبی ها را در آن نقاشی
کنیم و بدانیم که دفتر دنیا، چک نویسی
بیش نیست؛ چرا که ترسیم عشق
حقیقی در دفتر دیگر است

“اندکی صبر سحر نزدیک است”

? امیرالمومنین امام علی علیه‌السلام:

وَ قَالَ (ع): إِنَّ أَعْظَمَ الْحَسَرَاتِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ حَسْرَةُ رَجُلٍ کَسَبَ مَالًا فِی غَیْرِ طَاعَةِ اللَّهِ- [فَوَرَّثَهُ رَجُلًا] فَوَرِثَهُ رَجُلٌ فَأَنْفَقَهُ فِی طَاعَةِ اللَّهِ سُبْحَانَهُ فَدَخَلَ بِهِ الْجَنَّةَ وَ دَخَلَ الْأَوَّلُ بِهِ النَّار.

♦️بزرگ‌ترین حسرت‌ها در روز قیامت از آن کسی است که مالی را از راه حرام کسب کند و آن را برای کسانی به ارث بگذارد که از آن در راه طاعت خداوند استفاده کنند و به واسطه این مال به بهشت بروند و خود او به جهنم وارد شود.

? نهج البلاغه حکمت 429

کسی که از زمانی که چشــم باز می کنی تو را دوست دارد مــــادر است 
وکسی که دوستت دارد بدون اینکه ظاهر کند پــــدر است « به او جفا می کنی » 
مــــادر تو را به جهان تقدیم می کند 
پــــدر تلاش می کند که جهان را به تو تقدیم کند « به سختی می افتد 
مــــادر به تو زندگی می دهد 
پــــدر به تو می آموزد چگونه این زندگی را احیا کنی « به تلاش وادار می کند 

مــــادر تو را 9 ماه در رحم خود نگه میدارد 
پــــدر باقی عمر تو را حمل می کند « ومتوجه نیستی » 
مادر به وقت تولدت فریاد می کشد صدایش را نمی شنوی 
وپــــدر بعد از آن فریاد می کشد « از او گله می کنی »
مــــادر گریه می کند وقتی بیمار می شوی 
پــــدر بیمار می شود وقتی گریه می کنی « در خفا » 

مــــادر مطمئن می شود که گرسنه نیستی 
پــــدر به تو یاد می دهد که گرسنه نمانی « درک نمی کنی » 
مــــادر تو را روی سینه اش نگه می دارد 
پــــدر تو را به دوش می کشد « اورا نمی بینی »
مــــادر چشمه محبت است 
وپــــدر چاه حکمت « و می ترسی از عمق چاه » 
مــــادر مسئولیت از دوش تو بر می دارد 
پــــدر مسئولیت را در وجود تو می کارد « تو را به سختی می اندازد » 
مــــادر تو را از سقوط نگه می دارد 
پــــدر می آموزد بعد از سقوط بلند شوی 
مادر یاد می دهد چگونه روی پای خود راه بروی 
پدر یاد می دهد چگونه در راه ها ی زندگی حرکت کنی

مــــادر کمال وزیبایی را منعکس می کند 
پــــدر واقعییت ها وتلاشها را منعکس می کند

مهــر مــادری را هنگام ولادت حس می کنی 
مهــر پــدری را وقتی پــــدر شدی حس خواهی کرد 

بنابرایــن مــــادر با چیــزی مقایســه نمی شود 
و پــــدر تکــرار نخواهــد شــد. 

پروردگارا هم چنانکه مرا پرورش دادن آنها را مورد رحم خودت قرار بده.